Η επόμενη ημέρα μιας άρνησης

Το κάστρο των Ιωαννιτών στο Κολόσσι (Λεμεσός)

Το κάστρο των Ιωαννιτών στο Κολόσσι (Λεμεσός)

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το τι πρόκειται να συμβεί μετά την καταψήφιση του σχεδίου «διάσωσης» εκ μέρους του Κυπριακού Κοινοβουλίου. Το γεγονός μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα που θα προκαλέσει τη διάλυση της Ευρωζώνης, Μπορεί, όμως, να αποτελέσει και τον καταλύτη εξελίξεων που θα οδηγήσουν στη σωτηρία της. Δεν αποκλείεται, τέλος, να μη συμβεί τίποτε από τα δύο και η ουσιαστική αντιμετώπιση των προβλημάτων να μετατεθεί χρονικά.

Διαβλέπω όμως δύο στοιχεία.

Αφενός, αυτοί που «χαράσσουν» (λέμε τώρα) πολιτική δεν έχουν μελετήσει ούτε καν στοιχειωδώς Ιστορία. Ούτε καν τη Σύγχρονη. Ειδάλλως θα γνώριζαν ότι, στη σύντομη χρονικά ζωή της, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει αποδείξει ότι μπορεί, με τα σχετικά περιορισμένα μέσα της, να ασκεί διπλωματία και πολιτική υψηλού κινδύνου. Τη στάση αυτή την υιοθέτησε βεβαίως εξ ανάγκης: η επισφαλής θέση της την οδήγησε να αναζητήσει συμμαχίες που αντέβαιναν στην πολιτική υπερδυνάμεων ή στην επικρατούσα στον Δυτικό Κόσμο άποψη. Να επιδιώξει «κοινωνικές συναναστροφές» κατακριτέες από τον κόσμο στον οποίο ανήκε. Το έπραξε, όμως. Με κέρδη και ζημίες. Πάντως επέζησε. Κι όσο κι αν μιλάμε, ίσως όχι άδικα, για χαμένες ευκαιρίες, επιβάλλεται η εξής διαπίστωση: πρώτον, ούτε κι εμείς γνωρίζουμε αν αυτές ήταν πραγματικές ευκαιρίες, πολύ απλά διότι δεν μπορούμε να συλλογιζόμαστε με υποθέσεις. Δεύτερον, όταν ο έχων έννομο συμφέρον δεν αντιλαμβάνεται την «ευκαιρία» ως τέτοια, παρέλκει η οποιαδήποτε συζήτηση.

Αφετέρου, σε επίπεδο κρατών μελών της Ευρωζώνης (και ειδικά των ισχυρών) δεν υπάρχει καμία απολύτως πολιτική μακράς πνοής. Ένα συστημικό πρόβλημα αντιμετωπίζεται με κατά περίπτωση γιατροσόφια, αποσπασματικές και πρόχειρες λύσεις. Ασυγχώρητη πρακτική, όταν έχουν ήδη περάσει κάποια χρόνια από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση. Ειδικά στην περίπτωση του Κύπρου, η επιλεγείσα λύση ήταν πολλαπλά προβληματική. Αφήνοντας στην άκρη το καθαρά χρηματοοικονομικό σκέλος της υπόθεσης, η λύση έπασχε και ως προς τη «φιλοσοφία» της, η οποία αντέβαινε σε βασικές αρχές του νεοκαπιταλισμού (και όχι μόνο) παραβιάζοντας τις ιερές και καθαγιασμένες τραπεζικές καταθέσεις, και ως προς την «ηθική» δικαιολόγησή της (το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος ως απαράδεκτο ή μη βιώσιμο πρότυπο οικονομικής ανάπτυξης). Κι από τις δύο αυτές απόψεις, η λύση ήταν ιδανική για να δημιουργήσει κλίμα φόβου πανευρωπαϊκά.

Ας ελπίσουμε το καλύτερο, προετοιμαζόμενοι και για το χειρότερο. Μακάρι κάποιοι να συνειδητοποιήσουν ότι η σωτηρία της Ευρώπης απαιτεί κάτι περισσότερο από στενόμυαλες μικροπολιτικές ορίζοντα μηνών και ηθικολογικές παραινέσεις που μεταβάλλονται αυθαίρετα αναλόγως των περιστάσεων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s